Pojęcie znamion czynu zabronionego. Ustawowe objaśnienie niektórych pojęć stosowanych w kodeksie karnym otwiera
wykładnia terminu "czyn zabroniony". Mimo bardzo syntetycznego ujęcia tej definicji jest ono tożsame z pojęciem czynu
zabronionego, ujętym w art. 120 § 1 k.k. z 1969 r. Znamiona określone w ustawie karnej to ustawowo określone cechy
danego rodzaju zachowania karalnego (por. J. Majewski (w
Kodeks karny. Część ogólna, t. 1, red. A. Zoll, 2004, s. 1382). W
procesie stosowania prawa karnego postawienie zarzutu, że czyn osoby X wyczerpuje znamiona określonego typu przestępstwa,
oznacza właśnie przyporządkowanie ocenianego in concreto zachowania do skonkretyzowanego w ustawie wzorca karalnego
zachowania (tamże; por. także wyrok SN z dnia 18 sierpnia 2010 r., WA 16/10, LEX nr 2813677).
2.
Ustalenie znamion czynu zabronionego. Ustalenie wszystkich znamion czynu zabronionego nie może się opierać wyłącznie
na analizie odpowiednich przepisów części szczególnej, ale musi się wiązać z odniesieniem do właściwych przepisów części
ogólnej k.k., w szczególności w zakresie znamion umyślności czy też nieumyślności (art. 9 k.k.), ogólnych znamion podmiotu
(art. 10 § 1 k.k.) czy też szczególnych znamion podmiotu, przy skutkowych przestępstwach popełnionych przez zaniechanie
(por. A. Marek, Kodeks karny..., 2010, s. 307).
3.
Znamiona czynu zabronionego a przestępstwo. Pojęcie czynu zabronionego nie jest pojęciem tożsamym z przestępstwem,
choć niewątpliwie przepis art. 115 § 1 k.k. uzupełnia definicję przestępstwa, o której mowa w art. 1 § 1-3 k.k. Przestępstwem
może być bowiem tylko zachowanie wyczerpujące znamiona czynu zabronionego, określone w ustawie, zawinione (art. 1 § 3
k.k.) oraz którego społeczna szkodliwość jest większa niż znikoma (art. 1 § 2 k.k.).
wykładnia terminu "czyn zabroniony". Mimo bardzo syntetycznego ujęcia tej definicji jest ono tożsame z pojęciem czynu
zabronionego, ujętym w art. 120 § 1 k.k. z 1969 r. Znamiona określone w ustawie karnej to ustawowo określone cechy
danego rodzaju zachowania karalnego (por. J. Majewski (w
Kodeks karny. Część ogólna, t. 1, red. A. Zoll, 2004, s. 1382). W procesie stosowania prawa karnego postawienie zarzutu, że czyn osoby X wyczerpuje znamiona określonego typu przestępstwa,
oznacza właśnie przyporządkowanie ocenianego in concreto zachowania do skonkretyzowanego w ustawie wzorca karalnego
zachowania (tamże; por. także wyrok SN z dnia 18 sierpnia 2010 r., WA 16/10, LEX nr 2813677).
2.
Ustalenie znamion czynu zabronionego. Ustalenie wszystkich znamion czynu zabronionego nie może się opierać wyłącznie
na analizie odpowiednich przepisów części szczególnej, ale musi się wiązać z odniesieniem do właściwych przepisów części
ogólnej k.k., w szczególności w zakresie znamion umyślności czy też nieumyślności (art. 9 k.k.), ogólnych znamion podmiotu
(art. 10 § 1 k.k.) czy też szczególnych znamion podmiotu, przy skutkowych przestępstwach popełnionych przez zaniechanie
(por. A. Marek, Kodeks karny..., 2010, s. 307).
3.
Znamiona czynu zabronionego a przestępstwo. Pojęcie czynu zabronionego nie jest pojęciem tożsamym z przestępstwem,
choć niewątpliwie przepis art. 115 § 1 k.k. uzupełnia definicję przestępstwa, o której mowa w art. 1 § 1-3 k.k. Przestępstwem
może być bowiem tylko zachowanie wyczerpujące znamiona czynu zabronionego, określone w ustawie, zawinione (art. 1 § 3
k.k.) oraz którego społeczna szkodliwość jest większa niż znikoma (art. 1 § 2 k.k.).