Wprowadzenie. Przepis art. 178a k.k. przewiduje typ formalny przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w
określonych okolicznościach. Obecnie poza granicami kryminalizacji pozostaje prowadzenie w stanach opisanych w tym
przepisie pojazdów innych niż mechaniczne. W tym zakresie zob. art. 87 k.w.
2.
Przedmiot ochrony. Zob. komentarz do art. 173 k.k. Na gruncie art. 178a k.k. przedmiotem ochrony nie jest życie, zdrowie
człowieka oraz mienie. Ubocznym przedmiotem ochrony na gruncie art. 178a § 4 k.k. jest wymiar sprawiedliwości oraz
respektowanie orzeczeń sądowych.
3.
Podmiot przestępstwa. Podmiotem przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. może być każdy. Jest to przestępstwo powszechne.
O charakterze tego przestępstwa nie przesądza stan nietrzeźwości sprawcy czy też stan pod wpływem środka odurzającego.
Jakkolwiek są to pewne właściwości podmiotu czynu zabronionego, należy dodać, że takie właściwości może uzyskać każda
osoba zdolna do poniesienia odpowiedzialności karnej. Ponadto warto zwrócić uwagę na to, że stan nietrzeźwości oraz pod
wpływem środka odurzającego charakteryzuje bardziej warunki, w jakich dojść ma do czynności sprawczej. Przepis mówi
bowiem o prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem takiego środka, a nie o sprawcy, który w takich stanach
się znajduje. Sprawca tego czynu nie musi mieć uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przestępstwo z art. 178a
§ 4 k.k. ma charakter indywidualny niewłaściwy. Jego sprawcą może być tylko ten, kto był uprzednio skazany w warunkach
opisanych w art. 178a § 4 k.k.
4.
Stan nietrzeźwości. Zob. komentarz do art. 115 § 11 k.k.
5.
Znajdowanie się pod wpływem środka odurzającego. Zob. komentarz do art. 42 § 2 k.k.
6.
Pojęcie pojazdu mechanicznego. Ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia pojazdu mechanicznego. W art.
2 pkt 31 p.r.d. odnajdujemy jednak definicję pojazdu, zgodnie z którą jest to środek transportu przeznaczony do poruszania
się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Na zasadzie wykładni systemowej oczywiście definicją tą
można się wspierać na gruncie k.k., ale należy mieć na uwadze również to, że art. 2 p.r.d. in principio stanowi, że definicja
została sformułowana tylko na użytek tej ustawy. Oczywiście jest ona niewystarczająca do właściwej wykładni art. 178a § 1
k.k., gdyż mowa tutaj nie o każdym pojeździe, lecz o pojeździe mechanicznym. W orzecznictwie przyjęto, że pojazdem
mechanicznym w ruchu lądowym jest każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym na nim silnikiem,
maszyna samobieżna oraz motorower, przy czym podkreśla się, że pojemność skokowa silnika powinna
przekraczać 50 cm3
(wyrok SN z dnia 4 lutego 1993 r., III KRN 254/92, OSP 1993, z. 10, poz. 198, z glosą R.A. Stefańskiego,
OSP 1993, z. 10, s. 492-465). Pojazdem mechanicznym jest również taki pojazd, który jest wyposażony w silnik o wskazanych
wyżej parametrach, ale może być jednocześnie napędzany siłą ludzkich mięśni. Wydaje się, że definicję tę można odnieść
również do pojazdów mechanicznych poruszających się w ruchu wodnym i powietrznym. Nie ma znaczenia, czy sprawca w
chwili popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k. wykorzystuje siłę silnika. Ważne jest jedynie to, aby pojazd
konstrukcyjnie był wyposażony w takie urządzenie. Wyłączony silnik nie pozbawia auta cech pojazdu mechanicznego (zob.
wyrok SO w Tarnowie z dnia 12 września 2002 r., II AKa 361/02, KZS 2002, z. 9, poz. 31). O tym, czy pojazd jest mechaniczny,
czy też nie, decyduje to, czy jest wyposażony w urządzenie, które może wprawiać go w ruch, a nie czy prowadzący taki pojazd
korzysta z tego urządzenia. Gdyby uznać, że jest inaczej, na podstawie art. 178a § 1 k.k. nie mógłby odpowiadać kierujący
pojazdem holowanym. Tutaj jednak SN nie ma wątpliwości, że taki kierujący może być sprawcą przestępstwa z art. 178a § 1
k.k. (zob. wyrok SN z dnia 18 marca 2003 r., III KKN 390/01, OSNKW 2003, nr 5-6, poz. 56). Nie ma znaczenia źródło energii,
którą zasilany jest silnik - może to być paliwo, gaz, może to być również energia elektryczna, a nawet słoneczna. Silnik może
być niesprawny. Pojazdem mechanicznym będzie zatem motolotnia, ale już nie będzie nim szybowiec. Wydaje się, że pojazdem
mechanicznym będzie także wózek inwalidzki wyposażony oczywiście w silnik o wskazanych wyżej parametrach. Nie ma w tym
przypadku znaczenia to, że w art. 2 pkt 18 p.r.d. osobę na wózku inwalidzkim traktuje się jako pieszego. Wyżej już podkreślono,
że definicje te zostały sformułowane na użytek tej ustawy. Oznacza to, że inwalidy na wózku napędzanym za pomocą silnika
na gruncie k.k. nie można traktować jako pieszego. Pojęcia pojazdu mechanicznego oraz prowadzącego taki pojazd muszą być
interpretowane w kontekście tytułu rozdziału XXI k.k., a także przedmiotu ochrony przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., którym
jest bezpieczeństwo w komunikacji. Niewątpliwie nietrzeźwy inwalida na wózku napędzanym za pomocą silnika, który porusza
się po ulicy, może stwarzać niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego. Pojazdem mechanicznym może być także dron, jeśli
wyposażony jest w silnik mający wskazane wyżej parametry. Sterowanie nim w stanach określonych w art. 178a § 1 k.k. nie
realizuje jednak znamion tego przestępstwa.
7.
Prowadzenie pojazdu. Zachowanie sprawcy ma polegać na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym
lub powietrznym. Odnośnie do pojęcia ruchu we wskazanych strefach zob. komentarz do art. 173 k.k. Prowadzenie pojazdu
może mieć miejsce tylko wówczas, gdy pojazd się przemieszcza, i polega na kontrolowaniu kierunku jego ruchu, a także
prędkości (zob. wyrok SO w Kielcach z dnia 10 grudnia 2013 r., IX Ka 1523/13, LEX nr 1717640). Pojęcie prowadzenia pojazdu
mechanicznego jest węższe od pojęcia sterowania pojazdem. Pojazdem można bowiem sterować, znajdując się w jego wnętrzu
lub na nim (wtedy pojęcie to pokrywa się z pojęciem prowadzenia), ale możliwe jest również sterowanie zdalne (np. drony),
które trudno uznać za prowadzenie. Zatem prowadzenie pojazdu oznacza przebywanie w pojeździe albo na pojeździe i
nadawanie mu określonego kierunku ruchu zgodnie z jego konstrukcją i przeznaczeniem. Nie będzie więc prowadzeniem pojazdu
pchanie motocykla czy też pchanie auta z jednoczesnym sterowaniem kierownicą przez pchającego. Prowadzeniem pojazdu
mechanicznego będzie kierowanie pojazdem holowanym na tzw. holu miękkim, gdy kierowca zachowuje możliwość wpływania
na kierunek ruchu pojazdu. Natomiast prowadzeniem nie będzie siedzenie za kierownicą auta holowanego na tzw. holu twardym.
W takim przypadku nie ma możliwości sterowania pojazdem mechanicznym.
8.
Problem usiłowania prowadzenia pojazdu mechanicznego. To, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z
niekaralnym przygotowaniem do prowadzenia pojazdu mechanicznego w warunkach określonych w art. 178a k.k., czy też już
z usiłowaniem, zależy od rodzaju pojazdu. Nie jest wystarczające samo uruchomienie silnika pojazdu mechanicznego, aby
uznać, że mamy już do czynienia z usiłowaniem przestępstwa z art. 178a k.k. Po uruchomieniu silnika sprawca musi wykonać
jeszcze inne czynności, aby wprawić pojazd w ruch, a zatem aby zmierzać bezpośrednio do prowadzenia pojazdu. I tak, w
przypadku samochodów i motocykli z usiłowaniem mamy do czynienia wówczas, gdy sprawca naciśnie sprzęgło i wrzuci bieg.
Samo przebywanie w aucie z włączonym silnikiem na siedzeniu kierowcy czy też siedzenie na motocyklu z uruchomionym
silnikiem nie stanowi jeszcze usiłowania przestępstwa z art. 178a k.k. Dlatego za trafny należy uznać pogląd wyrażony w
orzecznictwie, że przestępstwo z art. 178a k.k. dokonane jest w momencie podjęcia jazdy (zob. wyrok SO w Kielcach z dnia 10
grudnia 2013 r., IX Ka 1523/13, LEX nr 1717640).
9.
Ruch lądowy, wodny lub powietrzny. Zob. komentarz do art. 173 k.k. Warto podkreślić, że samo ustalenie, że sprawca
prowadził pojazd, nie zwalnia z obowiązku ustalenia, czy odbywało się to w określonej sferze ruchu, wskazanej w art. 178a § 1
k.k. (zob. wyrok SO w Białymstoku z dnia 23 kwietnia 2012 r., VIII Ka 264/12, niepubl.). Sprawca może bowiem prowadzić
pojazd w warunkach opisanych w art. 178a § 1 k.k. na swoim podwórku, trudno mu wówczas przypisać, że prowadził pojazd w
strefie dostępnej dla nieokreślonego kręgu uczestników ruchu. Grunt rolny, a także podwórze trafnie nie jest traktowane jako
miejsce, w którym odbywa się ruch lądowy pojazdów (zob. wyrok SN z dnia 2 marca 2012 r., V KK 358/11, OSNKW 2012, nr
6, poz. 66; zob. jednak postanowienie SN z dnia 30 lipca 2015 r., IV KK 201/15, LEX nr 1765994).
10.
Strona podmiotowa. Przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k. są umyślne i mogą być popełnione zarówno w zamiarze
bezpośrednim, jak i ewentualnym. Nieumyślność co do któregokolwiek ze znamion wskazanych w art. 178a § 1 lub 4 k.k.
uniemożliwia skazanie za te przestępstwa. Jeśli nie zostanie udowodnione, że sprawca co najmniej zamiarem ewentualnym
obejmował to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, nie ma podstaw do przypisania
czynu z art. 178a k.k.
11.
Typ kwalifikowany. Okolicznością kwalifikującą jest wcześniejsze prawomocne skazanie w warunkach art. 178a § 1 k.k. lub
za przestępstwo z art. 173, 174, 177 lub 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.
Ponadto do takich okoliczności należy dopuszczenie się przestępstwa opisanego w art. 178a § 4 k.k. w czasie obowiązywania
zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Skazania, o których
mowa w art. 178a § 4 k.k., nie mogą być zatarte w momencie orzekania. Jeśli sprawca czynu opisanego w art. 178a § 1 k.k.
miał status skazanego w warunkach określonych w § 4 tego unormowania, a w chwili orzekania skazanie takie już było zatarte,
nie ma podstaw do zastosowania tego ostatniego przepisu (zob. wyrok SN z dnia 4 grudnia 2014 r., III KK 381/14, LEX nr
1621350). Również skazanie za wykroczenie i wymierzenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie stanowi
okoliczności kwalifikującej (wyrok SN z dnia 7 listopada 2014 r., II KK 296/14, Prok. i Pr.-wkł. 2015, nr 3, poz. 6). Przepis art.
178a § 4 k.k. ma jednolity charakter - jest to typ kwalifikowany przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Przepis art. 178a § 4 k.k.
pozostaje w zbiegu pomijalnym z art. 244 k.k. (zob. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2014 r., V KK 213/13, LEX nr 1418900).
określonych okolicznościach. Obecnie poza granicami kryminalizacji pozostaje prowadzenie w stanach opisanych w tym
przepisie pojazdów innych niż mechaniczne. W tym zakresie zob. art. 87 k.w.
2.
Przedmiot ochrony. Zob. komentarz do art. 173 k.k. Na gruncie art. 178a k.k. przedmiotem ochrony nie jest życie, zdrowie
człowieka oraz mienie. Ubocznym przedmiotem ochrony na gruncie art. 178a § 4 k.k. jest wymiar sprawiedliwości oraz
respektowanie orzeczeń sądowych.
3.
Podmiot przestępstwa. Podmiotem przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. może być każdy. Jest to przestępstwo powszechne.
O charakterze tego przestępstwa nie przesądza stan nietrzeźwości sprawcy czy też stan pod wpływem środka odurzającego.
Jakkolwiek są to pewne właściwości podmiotu czynu zabronionego, należy dodać, że takie właściwości może uzyskać każda
osoba zdolna do poniesienia odpowiedzialności karnej. Ponadto warto zwrócić uwagę na to, że stan nietrzeźwości oraz pod
wpływem środka odurzającego charakteryzuje bardziej warunki, w jakich dojść ma do czynności sprawczej. Przepis mówi
bowiem o prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem takiego środka, a nie o sprawcy, który w takich stanach
się znajduje. Sprawca tego czynu nie musi mieć uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przestępstwo z art. 178a
§ 4 k.k. ma charakter indywidualny niewłaściwy. Jego sprawcą może być tylko ten, kto był uprzednio skazany w warunkach
opisanych w art. 178a § 4 k.k.
4.
Stan nietrzeźwości. Zob. komentarz do art. 115 § 11 k.k.
5.
Znajdowanie się pod wpływem środka odurzającego. Zob. komentarz do art. 42 § 2 k.k.
6.
Pojęcie pojazdu mechanicznego. Ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia pojazdu mechanicznego. W art.
2 pkt 31 p.r.d. odnajdujemy jednak definicję pojazdu, zgodnie z którą jest to środek transportu przeznaczony do poruszania
się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Na zasadzie wykładni systemowej oczywiście definicją tą
można się wspierać na gruncie k.k., ale należy mieć na uwadze również to, że art. 2 p.r.d. in principio stanowi, że definicja
została sformułowana tylko na użytek tej ustawy. Oczywiście jest ona niewystarczająca do właściwej wykładni art. 178a § 1
k.k., gdyż mowa tutaj nie o każdym pojeździe, lecz o pojeździe mechanicznym. W orzecznictwie przyjęto, że pojazdem
mechanicznym w ruchu lądowym jest każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym na nim silnikiem,
maszyna samobieżna oraz motorower, przy czym podkreśla się, że pojemność skokowa silnika powinna
przekraczać 50 cm3
(wyrok SN z dnia 4 lutego 1993 r., III KRN 254/92, OSP 1993, z. 10, poz. 198, z glosą R.A. Stefańskiego,
OSP 1993, z. 10, s. 492-465). Pojazdem mechanicznym jest również taki pojazd, który jest wyposażony w silnik o wskazanych
wyżej parametrach, ale może być jednocześnie napędzany siłą ludzkich mięśni. Wydaje się, że definicję tę można odnieść
również do pojazdów mechanicznych poruszających się w ruchu wodnym i powietrznym. Nie ma znaczenia, czy sprawca w
chwili popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k. wykorzystuje siłę silnika. Ważne jest jedynie to, aby pojazd
konstrukcyjnie był wyposażony w takie urządzenie. Wyłączony silnik nie pozbawia auta cech pojazdu mechanicznego (zob.
wyrok SO w Tarnowie z dnia 12 września 2002 r., II AKa 361/02, KZS 2002, z. 9, poz. 31). O tym, czy pojazd jest mechaniczny,
czy też nie, decyduje to, czy jest wyposażony w urządzenie, które może wprawiać go w ruch, a nie czy prowadzący taki pojazd
korzysta z tego urządzenia. Gdyby uznać, że jest inaczej, na podstawie art. 178a § 1 k.k. nie mógłby odpowiadać kierujący
pojazdem holowanym. Tutaj jednak SN nie ma wątpliwości, że taki kierujący może być sprawcą przestępstwa z art. 178a § 1
k.k. (zob. wyrok SN z dnia 18 marca 2003 r., III KKN 390/01, OSNKW 2003, nr 5-6, poz. 56). Nie ma znaczenia źródło energii,
którą zasilany jest silnik - może to być paliwo, gaz, może to być również energia elektryczna, a nawet słoneczna. Silnik może
być niesprawny. Pojazdem mechanicznym będzie zatem motolotnia, ale już nie będzie nim szybowiec. Wydaje się, że pojazdem
mechanicznym będzie także wózek inwalidzki wyposażony oczywiście w silnik o wskazanych wyżej parametrach. Nie ma w tym
przypadku znaczenia to, że w art. 2 pkt 18 p.r.d. osobę na wózku inwalidzkim traktuje się jako pieszego. Wyżej już podkreślono,
że definicje te zostały sformułowane na użytek tej ustawy. Oznacza to, że inwalidy na wózku napędzanym za pomocą silnika
na gruncie k.k. nie można traktować jako pieszego. Pojęcia pojazdu mechanicznego oraz prowadzącego taki pojazd muszą być
interpretowane w kontekście tytułu rozdziału XXI k.k., a także przedmiotu ochrony przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., którym
jest bezpieczeństwo w komunikacji. Niewątpliwie nietrzeźwy inwalida na wózku napędzanym za pomocą silnika, który porusza
się po ulicy, może stwarzać niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego. Pojazdem mechanicznym może być także dron, jeśli
wyposażony jest w silnik mający wskazane wyżej parametry. Sterowanie nim w stanach określonych w art. 178a § 1 k.k. nie
realizuje jednak znamion tego przestępstwa.
7.
Prowadzenie pojazdu. Zachowanie sprawcy ma polegać na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym
lub powietrznym. Odnośnie do pojęcia ruchu we wskazanych strefach zob. komentarz do art. 173 k.k. Prowadzenie pojazdu
może mieć miejsce tylko wówczas, gdy pojazd się przemieszcza, i polega na kontrolowaniu kierunku jego ruchu, a także
prędkości (zob. wyrok SO w Kielcach z dnia 10 grudnia 2013 r., IX Ka 1523/13, LEX nr 1717640). Pojęcie prowadzenia pojazdu
mechanicznego jest węższe od pojęcia sterowania pojazdem. Pojazdem można bowiem sterować, znajdując się w jego wnętrzu
lub na nim (wtedy pojęcie to pokrywa się z pojęciem prowadzenia), ale możliwe jest również sterowanie zdalne (np. drony),
które trudno uznać za prowadzenie. Zatem prowadzenie pojazdu oznacza przebywanie w pojeździe albo na pojeździe i
nadawanie mu określonego kierunku ruchu zgodnie z jego konstrukcją i przeznaczeniem. Nie będzie więc prowadzeniem pojazdu
pchanie motocykla czy też pchanie auta z jednoczesnym sterowaniem kierownicą przez pchającego. Prowadzeniem pojazdu
mechanicznego będzie kierowanie pojazdem holowanym na tzw. holu miękkim, gdy kierowca zachowuje możliwość wpływania
na kierunek ruchu pojazdu. Natomiast prowadzeniem nie będzie siedzenie za kierownicą auta holowanego na tzw. holu twardym.
W takim przypadku nie ma możliwości sterowania pojazdem mechanicznym.
8.
Problem usiłowania prowadzenia pojazdu mechanicznego. To, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z
niekaralnym przygotowaniem do prowadzenia pojazdu mechanicznego w warunkach określonych w art. 178a k.k., czy też już
z usiłowaniem, zależy od rodzaju pojazdu. Nie jest wystarczające samo uruchomienie silnika pojazdu mechanicznego, aby
uznać, że mamy już do czynienia z usiłowaniem przestępstwa z art. 178a k.k. Po uruchomieniu silnika sprawca musi wykonać
jeszcze inne czynności, aby wprawić pojazd w ruch, a zatem aby zmierzać bezpośrednio do prowadzenia pojazdu. I tak, w
przypadku samochodów i motocykli z usiłowaniem mamy do czynienia wówczas, gdy sprawca naciśnie sprzęgło i wrzuci bieg.
Samo przebywanie w aucie z włączonym silnikiem na siedzeniu kierowcy czy też siedzenie na motocyklu z uruchomionym
silnikiem nie stanowi jeszcze usiłowania przestępstwa z art. 178a k.k. Dlatego za trafny należy uznać pogląd wyrażony w
orzecznictwie, że przestępstwo z art. 178a k.k. dokonane jest w momencie podjęcia jazdy (zob. wyrok SO w Kielcach z dnia 10
grudnia 2013 r., IX Ka 1523/13, LEX nr 1717640).
9.
Ruch lądowy, wodny lub powietrzny. Zob. komentarz do art. 173 k.k. Warto podkreślić, że samo ustalenie, że sprawca
prowadził pojazd, nie zwalnia z obowiązku ustalenia, czy odbywało się to w określonej sferze ruchu, wskazanej w art. 178a § 1
k.k. (zob. wyrok SO w Białymstoku z dnia 23 kwietnia 2012 r., VIII Ka 264/12, niepubl.). Sprawca może bowiem prowadzić
pojazd w warunkach opisanych w art. 178a § 1 k.k. na swoim podwórku, trudno mu wówczas przypisać, że prowadził pojazd w
strefie dostępnej dla nieokreślonego kręgu uczestników ruchu. Grunt rolny, a także podwórze trafnie nie jest traktowane jako
miejsce, w którym odbywa się ruch lądowy pojazdów (zob. wyrok SN z dnia 2 marca 2012 r., V KK 358/11, OSNKW 2012, nr
6, poz. 66; zob. jednak postanowienie SN z dnia 30 lipca 2015 r., IV KK 201/15, LEX nr 1765994).
10.
Strona podmiotowa. Przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 k.k. są umyślne i mogą być popełnione zarówno w zamiarze
bezpośrednim, jak i ewentualnym. Nieumyślność co do któregokolwiek ze znamion wskazanych w art. 178a § 1 lub 4 k.k.
uniemożliwia skazanie za te przestępstwa. Jeśli nie zostanie udowodnione, że sprawca co najmniej zamiarem ewentualnym
obejmował to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, nie ma podstaw do przypisania
czynu z art. 178a k.k.
11.
Typ kwalifikowany. Okolicznością kwalifikującą jest wcześniejsze prawomocne skazanie w warunkach art. 178a § 1 k.k. lub
za przestępstwo z art. 173, 174, 177 lub 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.
Ponadto do takich okoliczności należy dopuszczenie się przestępstwa opisanego w art. 178a § 4 k.k. w czasie obowiązywania
zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Skazania, o których
mowa w art. 178a § 4 k.k., nie mogą być zatarte w momencie orzekania. Jeśli sprawca czynu opisanego w art. 178a § 1 k.k.
miał status skazanego w warunkach określonych w § 4 tego unormowania, a w chwili orzekania skazanie takie już było zatarte,
nie ma podstaw do zastosowania tego ostatniego przepisu (zob. wyrok SN z dnia 4 grudnia 2014 r., III KK 381/14, LEX nr
1621350). Również skazanie za wykroczenie i wymierzenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie stanowi
okoliczności kwalifikującej (wyrok SN z dnia 7 listopada 2014 r., II KK 296/14, Prok. i Pr.-wkł. 2015, nr 3, poz. 6). Przepis art.
178a § 4 k.k. ma jednolity charakter - jest to typ kwalifikowany przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Przepis art. 178a § 4 k.k.
pozostaje w zbiegu pomijalnym z art. 244 k.k. (zob. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2014 r., V KK 213/13, LEX nr 1418900).