Przedmiot ochrony. Przedmiotem ochrony jest zaufanie do instytucji publicznych i ich funkcjonariuszy.
2.
Podmiot. Przestępstwo ma charakter powszechny. Może zostać popełnione przez osobę niebędącą w ogóle funkcjonariuszem
publicznym lub niebędącą tym funkcjonariuszem, za którego się podaje.
3.
Strona podmiotowa. Przestępstwo może zostać popełnione tylko w zamiarze bezpośrednim.
4.
Strona przedmiotowa. Przestępstwo może zostać popełnione albo przez podanie się za funkcjonariusza publicznego, albo
przez wykorzystanie błędnego przeświadczenia innej osoby, że sprawca jest tym funkcjonariuszem. W pierwszym przypadku
mamy zatem do czynienia z czynnym wprowadzaniem w błąd, w drugim z zaniechaniem skorygowania rozbieżności pomiędzy
rzeczywistym stanem rzeczy a wyobrażeniem innej osoby.
Przy podawaniu się za funkcjonariusza do wyczerpania znamion art. 227 k.k. nie jest konieczne skuteczne
wprowadzenie innej osoby w błąd. Wystarczy, że sprawca stwarza warunki zdolne wywołać ten błąd.
Drugim elementem tej swoistej rodzajowej kradzieży tożsamości jest wykonanie funkcji związanej z funkcjonariuszem
publicznym. Może to być np. legitymowanie, kierowanie ruchem, przeprowadzenie kontroli. Samo bowiem
przywłaszczenie sobie stanowiska, tytułu lub stopnia albo publicznie używanie lub noszenie odznaczenia, odznaki, stroju czy
munduru stanowi wykroczenie z art. 61 § 1 k.w.
Do wyczerpania znamion art. 227 k.k. nie jest konieczne, aby podjęta czynność była rzeczywiście tą, którą może podjąć dany
funkcjonariusz publiczny, wystarczy, że może ona być podejmowana generalnie przez rzeczywiście istniejących funkcjonariuszy
publicznych (zob. J. Potulski (w
System Prawa Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 563, i powołana tam literatura).
5.
Zbieg przepisów. Może nastąpić zbieg art. 227 k.k. z posłużeniem się sfałszowanym dokumentem (art. 270 § 1 k.k.),
dokumentem poświadczającym nieprawdę (art. 273 k.k.) lub posłużeniem się cudzym dokumentem tożsamości (art. 275 § 1
k.k.).
2.
Podmiot. Przestępstwo ma charakter powszechny. Może zostać popełnione przez osobę niebędącą w ogóle funkcjonariuszem
publicznym lub niebędącą tym funkcjonariuszem, za którego się podaje.
3.
Strona podmiotowa. Przestępstwo może zostać popełnione tylko w zamiarze bezpośrednim.
4.
Strona przedmiotowa. Przestępstwo może zostać popełnione albo przez podanie się za funkcjonariusza publicznego, albo
przez wykorzystanie błędnego przeświadczenia innej osoby, że sprawca jest tym funkcjonariuszem. W pierwszym przypadku
mamy zatem do czynienia z czynnym wprowadzaniem w błąd, w drugim z zaniechaniem skorygowania rozbieżności pomiędzy
rzeczywistym stanem rzeczy a wyobrażeniem innej osoby.
Przy podawaniu się za funkcjonariusza do wyczerpania znamion art. 227 k.k. nie jest konieczne skuteczne
wprowadzenie innej osoby w błąd. Wystarczy, że sprawca stwarza warunki zdolne wywołać ten błąd.
Drugim elementem tej swoistej rodzajowej kradzieży tożsamości jest wykonanie funkcji związanej z funkcjonariuszem
publicznym. Może to być np. legitymowanie, kierowanie ruchem, przeprowadzenie kontroli. Samo bowiem
przywłaszczenie sobie stanowiska, tytułu lub stopnia albo publicznie używanie lub noszenie odznaczenia, odznaki, stroju czy
munduru stanowi wykroczenie z art. 61 § 1 k.w.
Do wyczerpania znamion art. 227 k.k. nie jest konieczne, aby podjęta czynność była rzeczywiście tą, którą może podjąć dany
funkcjonariusz publiczny, wystarczy, że może ona być podejmowana generalnie przez rzeczywiście istniejących funkcjonariuszy
publicznych (zob. J. Potulski (w
System Prawa Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 563, i powołana tam literatura).5.
Zbieg przepisów. Może nastąpić zbieg art. 227 k.k. z posłużeniem się sfałszowanym dokumentem (art. 270 § 1 k.k.),
dokumentem poświadczającym nieprawdę (art. 273 k.k.) lub posłużeniem się cudzym dokumentem tożsamości (art. 275 § 1
k.k.).