Przedmiot ochrony. Podobnie jak w przypadku art. 228 k.k., przedmiotem ochrony jest właściwe funkcjonowanie instytucji
publicznych i organizacji międzynarodowych oraz zaufanie do obiektywnego wykonywania czynności przez osoby pełniące
funkcje publiczne.
2.
Podmiot. Przestępstwo ma charakter powszechny
Strona podmiotowa. Przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. może zostać popełnione tylko w zamiarze bezpośrednim. Przestępstwa
z art. 229 § 1, 2 i 4 mogą zostać popełnione także w zamiarze ewentualnym (zob. J. Lachowski (w
Kodeks karny. Część
szczególna, t. 2, Komentarz do art. 222-316, red. M. Królikowski, R. Zawłocki, Warszawa 2013, s. 124). Jednak zdaniem części
doktryny wszystkie przestępstwa z art. 229 k.k. muszą być popełnione z zamiarem bezpośrednim (zob. A. Barczak-Oplustil (w
Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 2, red. A. Zoll, 2013, s. 1181-1182).
4.
Strona przedmiotowa. Co do interpretacji terminów "w związku z pełnieniem funkcji publicznej" oraz "naruszenie prawa"
zob. komentarz do art. 228 k.k.
Obietnica udzielenia korzyści majątkowej może być złożona w różny sposób, także gestem. Organ procesowy powinien
wówczas ustalić, co miał wyrazić ten gest zdaniem wykonującego go i czy adresat mógł go odebrać jako obietnicę udzielenia
korzyści majątkowej (zob. wyrok SN z dnia 5 listopada 1997 r., V KKN 105/97, OSNKW 1998, nr 1-2, poz. 7).
Udzielenie korzyści majątkowej lub jej obietnicy może mieć miejsce za pośrednictwem osoby trzeciej. W tej sytuacji
do dokonania przestępstwa dochodzi z chwilą udzielenia korzyści przez pośrednika (zob. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 29
października 2012 r., II AKa 270/12, LEX nr 1238648).
Złożona obietnica nie musi zostać zaakceptowana przez osobę pełniącą funkcję publiczną. Z uwagi na formalny
charakter przestępstwa zostaje ono popełnione w chwili dojścia obietnicy do jej adresata, niezależnie od tego, czy
zostanie przez niego przyjęta (zob. postanowienie SN z dnia 14 marca 2007 r., III KK 248/06, LEX nr 262647). Nie sposób
się zgodzić z poglądem, że w takiej sytuacji zachodzi tylko usiłowanie popełnienia przestępstwa (tak SN w wyroku z dnia 12
września 1986 r., Rw 655/86, OSNKW 1987, nr 5-6, poz. 47).
Przypadek mniejszej wagi należy oceniać przede wszystkim w kontekście funkcji publicznej danej osoby, rangi
podejmowanych przez nią czynności lub naruszenia prawa oraz rodzaju i wysokości korzyści (por. wyrok SA w Krakowie z dnia
3 grudnia 1998 r., II AKa 196/98, KZS 1998, z. 12, poz. 31).
W wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., II KK 186/14, LEX nr 1648181, SN przyjął, że: "Dla uzyskania klauzuli bezkarności z art.
229 § 6 k.k. sprawca przestępstwa łapownictwa czynnego musi nie tylko zawiadomić organ powołany do ścigania przestępstw
o fakcie przyjęcia przez osobę pełniącą funkcję publiczną korzyści majątkowej lub osobistej (lub obietnicy korzyści), ale
jednocześnie z zawiadomieniem ujawnić wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten uzyska procesową wiedzę
o przestępstwie". Okoliczności istotne to takie, które dotyczą znamion przestępstwa (por. J. Potulski (w System Prawa
Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 587). Nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu klauzuli bezkarności posiadanie przez organ
powołany do ścigania przestępstw informacji operacyjnych (postanowienie SN z dnia 7 września 2006 r., II KK 89/06, LEX nr
192982).
Niepodleganie karze stanowi negatywną przesłankę procesową z art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k. zobowiązującą organ procesowy do
odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego lub umorzenia toczącego się postępowania niezależnie od jego etapu.
5.
Zbieg przepisów. Może mieć miejsce zbieg art. 229 § 3 i art. 231 § 1 k.k., jeżeli sprawca, udzielając korzyści lub jej obietnicy,
podżega funkcjonariusza publicznego do naruszenia przepisów prawa (zob. A. Barczak-Oplustil (w Kodeks karny. Część
szczególna. Komentarz, t. 2, red. A. Zoll, 2013, s. 1185).
publicznych i organizacji międzynarodowych oraz zaufanie do obiektywnego wykonywania czynności przez osoby pełniące
funkcje publiczne.
2.
Podmiot. Przestępstwo ma charakter powszechny
Strona podmiotowa. Przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. może zostać popełnione tylko w zamiarze bezpośrednim. Przestępstwa
z art. 229 § 1, 2 i 4 mogą zostać popełnione także w zamiarze ewentualnym (zob. J. Lachowski (w
Kodeks karny. Część szczególna, t. 2, Komentarz do art. 222-316, red. M. Królikowski, R. Zawłocki, Warszawa 2013, s. 124). Jednak zdaniem części
doktryny wszystkie przestępstwa z art. 229 k.k. muszą być popełnione z zamiarem bezpośrednim (zob. A. Barczak-Oplustil (w
Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 2, red. A. Zoll, 2013, s. 1181-1182).
4.
Strona przedmiotowa. Co do interpretacji terminów "w związku z pełnieniem funkcji publicznej" oraz "naruszenie prawa"
zob. komentarz do art. 228 k.k.
Obietnica udzielenia korzyści majątkowej może być złożona w różny sposób, także gestem. Organ procesowy powinien
wówczas ustalić, co miał wyrazić ten gest zdaniem wykonującego go i czy adresat mógł go odebrać jako obietnicę udzielenia
korzyści majątkowej (zob. wyrok SN z dnia 5 listopada 1997 r., V KKN 105/97, OSNKW 1998, nr 1-2, poz. 7).
Udzielenie korzyści majątkowej lub jej obietnicy może mieć miejsce za pośrednictwem osoby trzeciej. W tej sytuacji
do dokonania przestępstwa dochodzi z chwilą udzielenia korzyści przez pośrednika (zob. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 29
października 2012 r., II AKa 270/12, LEX nr 1238648).
Złożona obietnica nie musi zostać zaakceptowana przez osobę pełniącą funkcję publiczną. Z uwagi na formalny
charakter przestępstwa zostaje ono popełnione w chwili dojścia obietnicy do jej adresata, niezależnie od tego, czy
zostanie przez niego przyjęta (zob. postanowienie SN z dnia 14 marca 2007 r., III KK 248/06, LEX nr 262647). Nie sposób
się zgodzić z poglądem, że w takiej sytuacji zachodzi tylko usiłowanie popełnienia przestępstwa (tak SN w wyroku z dnia 12
września 1986 r., Rw 655/86, OSNKW 1987, nr 5-6, poz. 47).
Przypadek mniejszej wagi należy oceniać przede wszystkim w kontekście funkcji publicznej danej osoby, rangi
podejmowanych przez nią czynności lub naruszenia prawa oraz rodzaju i wysokości korzyści (por. wyrok SA w Krakowie z dnia
3 grudnia 1998 r., II AKa 196/98, KZS 1998, z. 12, poz. 31).
W wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., II KK 186/14, LEX nr 1648181, SN przyjął, że: "Dla uzyskania klauzuli bezkarności z art.
229 § 6 k.k. sprawca przestępstwa łapownictwa czynnego musi nie tylko zawiadomić organ powołany do ścigania przestępstw
o fakcie przyjęcia przez osobę pełniącą funkcję publiczną korzyści majątkowej lub osobistej (lub obietnicy korzyści), ale
jednocześnie z zawiadomieniem ujawnić wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten uzyska procesową wiedzę
o przestępstwie". Okoliczności istotne to takie, które dotyczą znamion przestępstwa (por. J. Potulski (w
System Prawa Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 587). Nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu klauzuli bezkarności posiadanie przez organ
powołany do ścigania przestępstw informacji operacyjnych (postanowienie SN z dnia 7 września 2006 r., II KK 89/06, LEX nr
192982).
Niepodleganie karze stanowi negatywną przesłankę procesową z art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k. zobowiązującą organ procesowy do
odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego lub umorzenia toczącego się postępowania niezależnie od jego etapu.
5.
Zbieg przepisów. Może mieć miejsce zbieg art. 229 § 3 i art. 231 § 1 k.k., jeżeli sprawca, udzielając korzyści lub jej obietnicy,
podżega funkcjonariusza publicznego do naruszenia przepisów prawa (zob. A. Barczak-Oplustil (w
Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 2, red. A. Zoll, 2013, s. 1185).